Er heerst woningnood in Nederland. Starters op de woningmarkt kunnen nauwelijks een betaalbaar huis kopen, huurwoningen zijn schaars en huren torenhoog. In Duivendrecht is dat allemaal niet anders.
Doemscenario
Na de Tweede Wereldoorlog was de woningnood ook enorm en jonge mensen werden na hun verloving (in die tijd kon je immers niet ‘gewoon’ gaan hokken) gedwongen om uit te kijken naar een appartementje op een zolder of in te trekken bij ouders of familieleden. Teun van Eijk wilde dit doemscenario voorkomen. Als toekomstige bruidegom zag hij er naar uit zijn bruid Leny van Meerveld binnen te dragen over de drempel van een ècht eigen huisje!
Een heel karwei
Op zijn zoektocht naar iets geschikts stuitte hij op twee afgeschreven autobussen van Maarse en Kroon. Zonde om die aan de sloper over te laten! Zo kregen de beide vervoersmiddelen een unieke bestemming. De bussen werden naar de Duivendrechtsekade gesleept, in de buurt van Neverlak, en Teun ging ze onder handen nemen. Hij had het al helemaal uitgedacht. De chauffeursplaatsen werden eraf gezaagd en de twee segmenten van de bussen werden aan elkaar gelast. Een heel karwei na je dagelijkse werk bij je baas en in het weekend. De wielen werden gecamoufleerd door een ombouw en er werd een schuurtje neergezet voor de fietsen. Van binnen werden de wanden betimmerd waar ’t kon en langzamerhand ontstond een knusse behuizing. Dit alles begon in 1949 en in oktober 1950 kon Teun dan eindelijk zijn Leny over de drempel van hun buswoning dragen!
Gezellig
De bus was praktisch maar ook gezellig ingericht. Bij binnenkomst kwam je meteen in de keuken. Links en rechts had je de huiskamer en de slaapkamer, met rondbogige entrees voorzien van gordijnen. In de huiskamer stonden vier gemakkelijke stoelen, een salontafel, een radio en een televisie. Dat laatste was bijzonder. Teun had zo’n modern apparaat geregeld via een bevriende relatie met Vuurmans, de toen alom bekende electrawinkel aan de Rijksstraatweg. Het valt op hoe gezellig het interieur was: kleine gordijntjes waren genaaid en opgehangen, schemerlampjes, vensterbankjes (aan alles was gedacht), een bloemetje en een plantje, plus de in die tijd modieuze worteldoek gedrapeerd boven de schoorsteen. Toen de buswoning klaar was werd hij ingewijd met een groot feest. De bus schudde van al het dansen door de gasten. Muziek schalde hard over het verlaten bedrijventerrein.
Gezinsuitbreiding
De bus was niet altijd comfortabel. ’s Zomers kon het erg warm zijn en ’s winters vroren de dekens door de condensvorming van het butagasstel vast aan de wanden. Maar het ging, en er kwam gezinsuitbreiding; hun dochter Inge werd in 1956 in de bus geboren. Kort daarna moest het gezin echter verhuizen vanwege de herindeling van het bedrijventerrein en de bus werd versleept naar de landelijke Lange Dwarsweg. Daar hebben ze nog 11 jaar kunnen wonen en in die tijd werden ook Ellen en Rob er geboren. Uiteindelijk moesten ze ook daar weg door de aanleg van het bedrijventerrein Bullewijk.
Bas Smeulders, archivaris Stichting Oud-Duivendrecht
Dit artikel verscheen deze week ook in het Weekblad voor Ouder-Amstel, in de rubriek ‘Duivendrecht, dorp toen en nu’. In deze rubriek geeft Stichting Oud-Duivendrecht een historische achtergrond van actuele thema’s. Dit kan nuttig zijn, maar het is ook gewoon leuk om te weten hoe iets vroeger was. Het dorp krijgt er een extra dimensie door…
Weer een leuk verhaal Bas!
Reacties zijn gesloten.